طراحی وب سایت

سهيل مظلوم‌واجاری - فناوران - روز جمعه در حالي كه استراحت بين دو نيمه فوتبال پرسپوليس و سپاهان بود، خبرنگار خوب و خوش آتيه فناوري اطلاعات يعني آقاي علي اصلان شهلا از من خواست كه نظر خود را درباره آقاي اميرحسين سعيدي نائيني كه قرار است روز شنبه به‌عنوان مرد سال IT ايران انتخاب شود را بيان كنم. در يك لحظه به حدود هفده سال پيش برگشتم. يعني زماني كه در اواسط سال 70 براي تهيه مجموعه نرم‌افزارهاي محتواي الكترونيكي اسلامي براي آيت‌الله قرباني، امام جمعه وقت لاهيجان و نماينده فعلي رهبري در گيلان و امام جمعه رشت به شهر قم و دفتر حضرت آيت‌الله‌العظمي گلپايگاني رفته بودم. زماني كه المعجم‌الفقهي گردآوري شده بر روي سيستم DOS را مي‌ديدم نام گردآورنده آن توجهم را به خود جلب كرد: اميرحسين سعيدي نائيني و شركت گام الكترونيك.
بعدها از سر کنجکاوی دانستم که گام الکترونیک شرکتی دولتی بوده که در سال 1368 به آقای سعیدی واگذار شده است و البته در شگفت شدم که چطور است که دولتمردی از سپاه به بخش خصوصی آمده است و عمر خود را صرف تولید محتواها در نشر الف و امثال آن می کند و به سخت افزار نمی پردازد و یا کمتر می پردازد که نان فراوان دارد.
بعد از آن در سال 74 و در کوران حل اختلاف بین بنیانگذاران انجمن شرکت های کامپیوتری یعنی آقایان مرتضوی، قطبی و نظاری و بنیانگذاران انجمن در شرف تاسیس صنفی انفورماتیک که ترکیبی از دولتی ها مثل داده پردازی، ایران ارقام و گسترش انفورماتیک و برخی از خصوصی ها نظیر آقایان شنتیایی، امیری و بیدآبادی و ... بود که از قضا بنده نیز در همین باشگاه دوم بودم، قرار بر تشکیل مجمع عمومی مشترکی شد که در آن انجمن شرکت های انفورماتیک ایران از ترکیب دو گروه پیش گفته تشکیل شود. برای اداره مجمع عمومی آن ترکیبی از دو طرف پیشنهاد شد که یکی از نمایندگان ما یعنی گروه دوم (دولتی - خصوصی ها) همین آقای امیرحسین سعیدی نائینی بود.
آن مجمع در خرداد سال 74 در تالار نگاه خیابان میرداماد که با پیروزی نسبی تیم آقای مرتضوی و شکست نسبی تیم آقای شنتیایی یعنی ترکیب 4 نفر اصلی (مرتضوی، تاج بخش، قطبی و نظاری) در مقابل 3 نفر اصلی (اثنی عشری، فیروزبخت، رفیعی) و دو علی البدل (قلی ها و شنتیایی) برگزار شد و البته معرفی چهره جدیدی به نام سعیدی را به دنبال داشت.
پس از آن پس لرزه های شکست دوستان دامن شرکت تحقیقاتی صنایع انفورماتیک که امروز مرکزش می خوانند را گرفت و آقای اثنی عشری در مرداد ماه از شرکت جدا شد و قریب یکماه بعد آقای معینی به عنوان مدیر عامل انتخاب شد.
در فاصله 45 روز همکاری من با آقای معینی، ایشان روزی یکی از دوستانشان را برای نهار دعوت کرد تا وی را ترغیب به خرید سهم از شرکت کنند تا شاید دوستانش از محل ارزهایی که قرار بود در این شرکت تقسیم شود سودی ببرد و لابد هم پایه های حکومت آقای معینی هم در شرکت مستحکم تر. آن دوست کسی نبود جز همین آقای امیرحسین سعیدی نائینی و شهادت می دهم که همه توجیهات آقای معینی برای ترغیب وی به خرید سهم و در نتیجه دریافت سهم الارث از ارز تقسیماتی شرکت تحقیقاتی بی نتیجه ماند.
من بعدها به مدت سه سال از صنف انفورماتیک دور بودم تا آنکه در بهار سال 77 و در روزهای اوج طرفداران تولید به مرکزیت شرکت تحقیقاتی و شخص آقای معینی نشست شورای تولیدکنندگان رایانه در محل شرکت مذکور برگزار شد. طبق معمول همه جلسات حاضران جلسه سخنان تندی را علیه بی برنامگی و نداشتن استراتژی مقامات دولتی ابراز کردند. ناگهان یکی از حاضران جلسه که از قضا در ته سالن حضور داشت، خطاب به سایرین گفت: اگر بی برنامگی مقامات برای هر کس ضرر داشته باشد برای شما که دارای ضرر نبوده است که ارز بی زبان را به نرخ پایین به شما می دهند و شما به اسم تولید، آن را در بازار به چندین برابر قیمت می فروشید. ناگهان سرکار خانم مهندس سینا (یعنی مدیرعامل فعلی مرکز تحقیقات صنایع انفورماتیک) برآشفت و گفت: چه کسی این میکروب را به اینجا راه داده است که زیر سقف تولید فضای اینجا را مسموم می کند و آن میکروب کسی نبود جز همین آقای امیرحسین سعیدی نائینی.
پس از آن، انتخابات سومین دوره هیات مدیره انجمن شرکت های انفورماتیک ایران در مرداد ماه برگزار شد و در ائتلافی نانوشته آقایان مرتضوی، تاج بخش، سعیدی، علی پور، حشمتی، قطبی و بشارتیان انتخاب و آقایان فیروزبخت و شنتیایی که از دوره قبل در هیات مدیره انجمن بودند با رای بسیار کمتری حتی علی البدل هم نشدند.
در آبان ماه بنده به عنوان دبیر انجمن به خدمت صنف درآمدم و از آنجا بود که آشنایی من با سعیدی ابعاد جدیدی یافت. آنهایی که سابقه ای از انجمن دارند می دانند که انجمن نشریه ای داشت به اسم «نامه انجمن» و آن نامه انجمن ستونی داشت به نام «کمی خودمانی تر» که به نظر من هر مطلبش خود شاهکاری بود از بیان واقعیات تلخ حوزه انفورماتیک با زبان شیرین طنز و نویسنده آنها کسی نبود جز همین آقای امیرحسین سعیدی نائینی. تردیدی ندارم که آن قلم ها تاثیرات فراوانی در شفافیت فضای آن روزهای فناوری اطلاعات می گذاشت و تقریبا همه کسانی که در مقامات دولتی و شبه دولتی وقت انفورماتیک کشور حضور داشتند از انتشار نامه انجمن و صفحه کمی خودمانی تر واهمه داشتند و به روش های مختلف سعی می کردند از من که دبیر انحمن بودم از محتوای «کمی خودمانی تر» شماره بعدی مطلع شده و آسوده خاطر شوند. حتی یادم می آید که طنز «گاو صندوق» که در خصوص تشکیل صندوق حمایت از انفورماتیک بود به شکایت هم رسید و البته منتفی شد.
در سال 77 پس از دو دوره حضور آقای معینی به عنوان نماینده شرکت ها در شورای عالی انفورماتیک، آقای سعیدی به نمایندگی از سوی انجمن نامزد عضویت در شورای عالی انفورماتیک شد و سرانجام در یک انتخابات دو قطبی توانست با 55 درصد آرا در مقابل 45 درصد آرای رقیب به عنوان نماینده شرکت ها در شورای عالی انفورماتیک پذیرفته شود. این میزان رای در انتخابات بعدی و در مقابله با حسن شهراسبی از مادیران به 70 درصد در مقابل سی درصد افزایش یافته و در دوره بعدی انتخابات هم که در سال 83 انجام شد در حالی که نمایندگان گروه های دیگر فکری درون صنف هم حضور داشتند توانست با نتیجه خیره کننده 90 درصد همچنان نماینده شرکت ها در شورای عالی انفورماتیک باشد.
هر چند حضور یک نماینده از بخش خصوصی در بدنه یازده نفره عموما دولتی شورای عالی انفورماتیک چندان مثمر ثمر نمی آید، ولی شهادت می دهم که سعیدی با پایمردی هرچه تمام تر از مواضع بخش خصوصی دفاع و ثمرات آن را می توان در کاهش تصدی گری شورا، طرح رتبه بندی جدید، تصویب دستور العمل های تشکیل سازمان و ده ها مورد دیگر دید.
در سال 79 انتخابات دوره چهارم انجمن برگزار و سعیدی به رغم آنکه رای نخست شد به حرمت پیشکسوتی درخواست کرد که آقای قطبی رییس انجمن باشد. در نیمه دوم سال 80 که شرکت شهرک های صنعتی با بی حرمتی به ساحت انجمن حکم تخلیه آن را گرفت این سعیدی بود که با شجاعتی مثال زدنی نامه معروف به جهانگیری وزیر وقت صنایع و معادن را نوشت و از وی خواست که از ساحت صنف پوزش بخواهد و نتیجه آن به رغم تلخی های بسیار فتح باب جدیدی در روابط صنف با دولت شد. در سال 81 و در انتخابات پنجمین دوره هیات مدیره انجمن سعیدی باز هم رای اول شد و این بار رییس آن، تاکنون اگر خود به تنهایی برای انجمن و اهداف آن وقت می گذاشت، همه توان شرکت و خانواده خود را در سبد انجمن گذاشت و خانم عصاری هم به عنوان دبیر به خدمت انجمن درآمد. برگزاری دو نمایشگاه هشتم و نهم الکامپ در همین دوره بود که توانست تبلور اراده اجرایی صنف باشد، انتشار ماهنامه تکفا، مشارکت فعال در طرح های مربوط به توسعه کاربری فناوری اطلاعات و ارتباطات موسوم به تکفا و حفظ نگاه انتقادی به برخی اقدامات دولت در کنار حمایت از اقدامات توسعه گرایانه فناوری اطلاعات از اقدامات شاخص آن دوره بود. شهادت می دهم که در سال های 81 تا 83 یعنی سال ها اوج IT، شرکت گام الکترونیک به واسطه حضور توامان آقای سعیدی و خانم عصاری در انجمن سخت ترین و شاید سیاه ترین سال های فعالیت خود را پشت سر گذاشت.
برخلاف باور همگان سعیدی نامزد انتخابات ششمین دوره هیات مدیره انجمن نشد و بار مسوولیت انجمن (و البته در نهایت افتخار) به اینجانب واگذار شد، شهادت می دهم که سعیدی لحظه ای در همکاری و کمک به اینجانب تردید نکرد و حتی گاه آنچنان تواضع به خرج می داد که من را شرمنده خود می ساخت. اوج این همکاری و همدلی در برگزاری با شکو ه ترین الکامپ و یا شاید هم بهترین نمایشگاه تاریخ ایران یعنی الکامپ دهم بود که سعیدی رییس پیشین انجمن با همه وجود در خدمت اهداف انجمن بود. خاطرات تلخ بعد از الکامپ را هم که منجر به دستبند زدن به اینجانب بود را هم که به خاطر دارید. البته همه صنف مردانه حمایت و مقاومت کردند و هیات مدیره انجمن از غیرت چیزی کم نگذاشت ولی خدا می داند و من که چه ماه ها و چه روز ها و چه ساعت هایی با سعیدی در تعامل بودیم تا ماجرای شکایت و محکومیت و... ختم به خیر شود. نامه تاریخی و جاودانه سعیدی و شریعتمداری، وزیر بازرگانی دولت هشتم را هم که به یاد دارید. و البته پس از آن دوره سخت مقاومت و تحریم الکامپ یازدهم بود که شریعتمداری در عین جوانمردی نامه معروف خود را که سندی تاریخی بر حقانیت انجمن بود را امضا و ابلاغ کرد.
با ورود به سال 84 و در آستانه تشکیل سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور که غایت آرزوی اهالی صنف بود و در حالی که عده ای پس از عدم نامزدی سعیدی در انتخابات انجمن پیش بینی می کردند که عدم حضور وی به خاطر حضور در انتخابات سازمان بوده است، شهادت می دهم که اگر اصرار چند ماهه آقای مرتضوی و بنده نبود امکان نداشت که سعیدی مسوولیت نامزدی را بپذیرد. حال می توانید حدس بزنید که چرا مرتضوی که سال 79 از صنف خداحافظی کرده بود دوباره به عضویت هیات مدیره برگشت. آری این از شرایط سعیدی برای نامزدی بود.
اما دوره سه ساله همکاری اینجانب با سعیدی در سازمان خود دوره دیگری از تاریخ بود. برخی که در بسیاری از صحنه های تاریخی انفورماتیک کشور نقش آدم منفی فیلم های فارسی را عهده دار بودند، باز هم علم مخالفت افراشتند تا با اغتنام از فرصت تغییر دولت و عجبا وصل کردن هیات مدیره سازمان و شخص سعیدی به دولت سابق شرایط را برای تفرقه فراهم کنند از شکایت به سازمان بازرسی کل کشور، وزارت اطلاعات، سازمان مدیریت و برنامه ریزی، نهاد ریاست جمهوری و همکاری پیدا و پنهان با برخی از دولتمردان که چشم دیدن روشنگری های سازمان را نداشتند بگذریم به بلوا و آشوب رسانه ای می رسیم که هر روز صحنه تاخت و تاز آنها بود.
قریب سه سال از وقت گرانبهای صنف و سازمان صرف آن شد که پاسخ فلان شکایت داده شود، لایحه برای فلان جا نوشته شود و در این میان سعیدی این عمود خیمه سازمان بود که با شجاعت مثال زدنی، همه کوشش و توان خود را در راه تثبیت جایگاه صنف صرف کرد.
هرگز از خاطرم نخواهد رفت که در واکنش به بخشنامه دبیر هیات دولت مبنی بر تمرکز خرید در وزارت، آنچنان متنی نوشت که بلافاصله دکتر الهام را واداشت تا اشتباه دبیر هیات دولت را تصحیح کند و شهادت می دهم که همین آرش کمانگیر پس از نوشتن متن نامه معروف خود راهی بیمارستان شد و در بخش ccu بیمارستان کسری بستری شد. هرگز از خاطرم نخواهد رفت که در راستای دفاع از حقوق صنف در خصوص نمایشگاه در مقابل نزدیک ترین و قدیمی ترین دوستان خود ایستادگی کرده که شاید یکی از نتایج آن عزل دوست قدیمی از منصب دولتی آن باشد.
هرگز از خاطرم نخواهد رفت که با پایداری سعیدی بود که امروز آتش برافروخته شده برخی تحت عنوان شکایت به دیوان عدالت اداری برای حذف سازمان، با رای قاطع دیوان به گلستان تبدیل شده است و همه را موظف به اطلاعات از آن می کند. شهادت می دهم در طی بیش از یک دهه ارتباط نزدیک و صمیمی از سعیدی تاکنون دروغی از وی نشنیده ام، سعه صدر و عیب پوشی فراوان از وی دیده ام، درس پشتکار و همت بلند را از او آموخته ام و تیز هوشی وی را رمز موفقیت صنف و سازمان تا به امروز می دانم. ایران عزیز به مردانی چون سعیدی بسیار نیاز دارد. مردانی که سیاست آنها عین دیانت شان و دیانت آنها عین سیاست شان. راستی یادم رفت بگویم به رغم چهره خشن و پرخاشگر نمای سعیدی، وی از عاشق ترین مردان روزگار است و البته عاشق همسر فداکارش سرکار خانم مهندس عصاری.

منبع : اخبار فناوری اطلاعات  تاریخ : 11   اسفند   1387  شاخه : اشخاص